Το χέρι διαθέτει ένα πολύπλοκο σύνολο αισθητηριακών και μηχανικών χαρακτηριστικών για την εκτέλεση λειτουργικών δυνατοτήτων. Η απώλεια δύναμης και λαβής μετά από τραυματισμό στο χέρι ή στον καρπό συνήθως έχει αντίκτυπο στις καθημερινές ανθρώπινες λειτουργίες.
Είναι συχνή πάθηση που σχετίζεται με δραστηριότητες οι οποίες φορτίζουν τους καμπτήρες μύες του καρπού και των δακτύλων. Οφείλεται σε φλεγμονή των τενόντων οι οποίοι βρίσκονται στον καρπιαίο σωλήνα. Το νεύρο στη βάση της παλάμης (μέσο νεύρο) εισέρχεται στο άκρο χέρι διαμέσου του οστεοϊνώδη καρπιαίου σωλήνα ο οποίος καλύπτεται από τον σύνδεσμο του καρπού, μαζί με εννέα τένοντες και τα έλυτρά τους. Συνήθως λόγω υπέρχρησης των καμπτήρων μυών μπορεί να προκληθεί τραυματισμός και οίδημα των τενόντων με αποτέλεσμα να ασκείται πίεση στο μέσο νεύρο λόγω της μείωσης του ελεύθερου χώρου μέσα στον οποίο βρίσκεται.
Τα συμπτώματα που σχετίζονται με το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα αναπτύσσονται σταδιακά. Αρχικά εμφανίζεται πόνος που γίνεται αισθητός κατά την διάρκεια της νύχτας ή το πρωί με το ξύπνημα. Ακολουθεί ο πόνος ή αίσθηση καψίματος στον καρπό και στα δάχτυλα, η αδυναμία συγκράτησης αντικειμένων στις καθημερινές δραστηριότητες όπως το κράτημα τσάντας, ή κατά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή. Εμφανίζονται μουδιάσματα στα δάχτυλα και ο πόνος μπορεί να επηρεάσει τη χρήση ολόκληρου του βραχίονα. Αδυναμία του χεριού να κάνει κινήσεις, πέφτουν αντικείμενα από τα χέρια.
Αν και το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα συναντάται σε κάθε ηλικία κυρίως εμφανίζεται σε ηλικίες μεγαλύτερες των 50 ετών. Πιο συχνά εμφανίζεται στο κυρίαρχο χέρι και σε γυναίκες.
Σε σοβαρές καταστάσεις μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Για τους περισσότερους ανθρώπους όμως που πάσχουν από σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, η φυσικοθεραπεία μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο και το μούδιασμα και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της φυσιολογικής χρήσης του χεριού, του καρπού και του βραχίονα και να μειώσει την πιθανότητα επανατραυματισμού. χωρίς την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης.
Ανάλογα με τις ατομικές σας ανάγκες, μπορεί να περιλαμβάνει:
Εκπαίδευση για την τροποποίηση του τρόπου εκτέλεσης των κινήσεων της δραστηριότητας, συχνά διαλείμματα, εφαρμόζοντας σωστή εργονομία.
Ο πόνος στο αντιβράχιο είναι σύμπτωμα των επανειλημμένων κινήσεων του καρπού του χεριού και προκαλείται από τους δύο τένοντες που διέρχονται από τους βραχίονες προς τον αντίχειρα και τη βάση του καρπού. Οι τένοντες περνώντας από ένα στενό περίβλημα τρίβονται μεταξύ τους, προκαλώντας οίδημα και πόνο στη βάση του αντίχειρα.
Με τη θεραπεία και την αποχή από την δραστηριότητα που προκαλεί την τενοντίτιδα de Quervain’s μπορεί να υπάρξει βελτίωση των συμπτωμάτων σε 4 – 6 εβδομάδες. Εάν η τενοντίτιδα ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, είναι πιθανό ότι θα επιλυθεί είτε μέχρι το τέλος της εγκυμοσύνης, είτε μετά το θηλασμό.
Η φυσικοθεραπεία είναι θεραπεία χωρίς φάρμακα που επικεντρώνεται στη μείωση του πόνου, στη βελτίωση του εύρους κίνησης και στη μείωση του οιδήματος.
Ανάλογα με τις ατομικές σας ανάγκες, μπορεί να περιλαμβάνει:
Eκπαίδευση για την αποτροπή επανάληψης της τενοντίτιδας: τροποποίηση του τρόπου εκτέλεσης των επαναλαμβανόμενων κινήσεων της δραστηριότητας, συχνά διαλείμματα, εφαρμόζοντας σωστή εργονομία.
Τραυματισμός στον ωλένιο πλάγιο σύνδεσμο, δηλαδή τον μαλακό ιστό που ενώνει τα οστά του αντίχειρα με το χέρι και συμβάλλει στη σταθεροποίση του συνδέσμου του αντίχειρα. Η κάκωση μπορεί να συμβεί μετά από επαναλαμβανόμενο τραυματισμό στον αντίχειρα ή μετά από ξαφνική βίαιη απαγωγή του αντίχειρα. Συναντάται σε άτομα που δραστηριοποιούνται με εργαλεία, σε σκιέρ όταν γλιστρώντας με μεγάλη ταχύτητα ο αντίχειράς τους πιάνεται στον ιμάντα από το μπαστούνι του σκι ή σε τερματοφύλακες όταν υφίστανται επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς στον αντίχειρα από αποκρούσεις της μπάλας. Μπορεί να συμβεί όμως σε οποιονδήποτε μετά από πτώση και χτύπημα στον αντίχειρα.
Σε περίπτωση ολικής ρήξης του συνδέσμου μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Ήπιες και μέτριες καταστάσεις στις οποίες οι ρήξεις συνδέσμων είναι ελάχιστες και ο προσβεβλημένος αντίχειρας εξακολουθεί να έχει σχετική σταθερότητα, το τραύμα μπορεί να επουλωθεί με την ακινητοποίηση σε νάρθηκα η οποία συνήθως διαρκεί από τέσσερις έως έξι εβδομάδες.
Η σημαντική ωφέλεια που παρέχει η φυσικοθεραπεία είναι η πλήρης αποκατάσταση για την ασφαλή επιστροφή στην επανάληψη των δραστηριοτήτων. Ανάλογα με τις ατομικές σας ανάγκες, μπορεί να περιλαμβάνει:
Στην οξεία φάση του τραυματισμού
Μετεγχειρητικά ή μετά την ακινητοποίηση σε νάρθηκα
